24-06-07

de wet van murphy: met het gezin op restaurant

Er zijn zo van die dagen dat alles mis gaat en je beter in je bed had gebleven. Zaterdag 9 juni was zo een dag, een dag om zo snel mogelijk te vergeten.

De gastgezinnen van de Q-groep komen zeker één keer per jaar samen om bij te babbelen tijdens een etentje en onze sociale contacten te onderhouden. Meestal gaan wij steeds naar hetzelfde restaurant waar ze Hachiko kennen en steunen en onze hondjes meer dan welkom zijn... Gelukkig maar.
De regen bleef weg en we besloten om buiten te aperitieven. Ik zat amper neer en had even van mijn wijn genipt toen ik iets verdachts rook... drolalarm! Ik heb een getrainde neus en ruik dit op kilometers afstand, zelfs tegen wind. Wat bleek Yves, die anders heel zindelijk is had een spetterpoep. Ik zag een plas bruine smurrie onder de tafel lopen. Met man en macht, trekkers en dweils hebben we het terras afgeschuurd. Gelukkig nam iedereen het sportief op. We besluiten binnen onze maaltijd te nuttigen. Ineens weerklonk een overdovend gejank waarop dan die pakkende stilte volgde van iedereen die zijn bestek neerlegde en rondkeek wat er aan de hand was. Het was opnieuw Yves. Hij had blijkbaar een meningsverschil met een andere hond waaraan hij een knauw in zijn neus overhielden.

Nadien lag hij rustig onder de tafel vanwaaronder hij niet meer uit kwam. En net als je denkt dat je dan alles gehad hebt en je niet meer in schaamte kan vallen met je hulphond in wording, dan is er nog de rest van het gezin... Mijn zoon was verwikkeld in een hevige discussie met zijn tafelgenoot waarbij hij zijn mening duidelijk maakte met veel armgebaren erbij. Hij wist echter niet dat de dienster achter hem stond met een vol dienblad. Dit ging dan ook tegen de vlakte door een ferme backhand van hem.
De chaos was dus compleet voor die avond. Ik heb bij de afrekening een dikke fooi in het spaarpotje gestoken daar men in het restaurant geen krimp heeft gegeven en heel vriendelijk zijn gebleven.

Het was een bewogen avond en toch opnieuw een grote socialisatie voor Yves. Voor een hondje van vijf maand is het niet niks om drie uur stil te zitten op restaurant. Yves hield er bovenop de bewogen ervaring, slechts een rode neus aan over doordat ik het wondje thuis heb ontsmet.

Hij kan zijn carrière nog van richting veranderen en cliniclown worden in plaats van assistentiehond!

rode neus

22:16 Gepost door cathy in Op stap! | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Mensen lezen mee... over m'n schouder.
Enfin,ze zagen de foto...
"precies nen hond die gaan paintballen is" "of een hond met lippestift op"!

Gepost door: Daphné | 25-06-07

ge zou hem een euro geven zo triestig wacht maar tot zijn tanden verwisselen dan kan hij ze ook gebruiken indien nodig

Gepost door: bobby | 26-06-07

bewondering-respect hallo allen,
na kennis te hebben gemaakt met twee gastgezinnen,uit het nest van guus,een van de hondjes,luisterde ik vol bewondering waartoe deze mensen vol geduld en eenvoud de honden trainen om nadien ze verder te laten doorstromen naar mensen welke hulpbehoevend zijn!!!amaai,veel tegenslag heeft mijn leven gemaakt wie ik ben ,en ik dacht snachts na het feest nog na over de vertellingen en ervaringen waar ik naar hoorde.bij deze wil ik oprecht proficiat wensen aan allen welke meewerking bieden aan hachicko,met een grote en oprechte hart voor allen wou ik dit toch even kwijt888
heel veel liefs en moed in alles wat jullie doen!!!guus en griet de bruyne

Gepost door: de bruyne griet | 09-07-07

Dat verhaal bedoelde ik dus é Cathy! Hihi, maar als het een troost kan zijn, dan denk ik dat elk gastgezin wel een verhaal kan vertellen over een ongewenste en ongepaste drol! Zo herrinner ik mij dat Qorbie het heel gezellig vond om een drol te leggen voor de deur van de bib. Om over Midnight nog maar te zwijgen! Die deed het te midden van de GB! Wat een lol, maar als gastgezin leer je daar wel mee leven... Groetjes

Gepost door: Annelies | 13-08-07

De commentaren zijn gesloten.