24-06-07

de wet van murphy: met het gezin op restaurant

Er zijn zo van die dagen dat alles mis gaat en je beter in je bed had gebleven. Zaterdag 9 juni was zo een dag, een dag om zo snel mogelijk te vergeten.

De gastgezinnen van de Q-groep komen zeker één keer per jaar samen om bij te babbelen tijdens een etentje en onze sociale contacten te onderhouden. Meestal gaan wij steeds naar hetzelfde restaurant waar ze Hachiko kennen en steunen en onze hondjes meer dan welkom zijn... Gelukkig maar.
De regen bleef weg en we besloten om buiten te aperitieven. Ik zat amper neer en had even van mijn wijn genipt toen ik iets verdachts rook... drolalarm! Ik heb een getrainde neus en ruik dit op kilometers afstand, zelfs tegen wind. Wat bleek Yves, die anders heel zindelijk is had een spetterpoep. Ik zag een plas bruine smurrie onder de tafel lopen. Met man en macht, trekkers en dweils hebben we het terras afgeschuurd. Gelukkig nam iedereen het sportief op. We besluiten binnen onze maaltijd te nuttigen. Ineens weerklonk een overdovend gejank waarop dan die pakkende stilte volgde van iedereen die zijn bestek neerlegde en rondkeek wat er aan de hand was. Het was opnieuw Yves. Hij had blijkbaar een meningsverschil met een andere hond waaraan hij een knauw in zijn neus overhielden.

Nadien lag hij rustig onder de tafel vanwaaronder hij niet meer uit kwam. En net als je denkt dat je dan alles gehad hebt en je niet meer in schaamte kan vallen met je hulphond in wording, dan is er nog de rest van het gezin... Mijn zoon was verwikkeld in een hevige discussie met zijn tafelgenoot waarbij hij zijn mening duidelijk maakte met veel armgebaren erbij. Hij wist echter niet dat de dienster achter hem stond met een vol dienblad. Dit ging dan ook tegen de vlakte door een ferme backhand van hem.
De chaos was dus compleet voor die avond. Ik heb bij de afrekening een dikke fooi in het spaarpotje gestoken daar men in het restaurant geen krimp heeft gegeven en heel vriendelijk zijn gebleven.

Het was een bewogen avond en toch opnieuw een grote socialisatie voor Yves. Voor een hondje van vijf maand is het niet niks om drie uur stil te zitten op restaurant. Yves hield er bovenop de bewogen ervaring, slechts een rode neus aan over doordat ik het wondje thuis heb ontsmet.

Hij kan zijn carrière nog van richting veranderen en cliniclown worden in plaats van assistentiehond!

rode neus

22:16 Gepost door cathy in Op stap! | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

17-06-07

In bad na het trouwfeest

Daar het de laatste tijd veel regent en Yves vaak binnen en buiten loopt, begint er een geurtje aan te hangen. Een goeie borstelbeurt leek me al eventjes niet meer voldoende maar een hond mag ook niet om de vijf voeten gewassen worden. Daarbovenop heb ik vorige week per ongeluk mijn tomatensoep omgestoten die gelukkig niet meer heet was. Aangezien Yves altijd in mijn buurt is, hing zijn rug dan ook vol. De rode hond... Hij vond het bovendien ook nog lekker daar hij zijn rug de hele middag lang bleef likken.

Gisteren waren we te gast op het huwelijksfeestje van Merel (op de foto met Yves) en Thomas. Merel leidde assistentiehond Ubeir op waardoor we samen in de sessie zaten (Yves is nummer drie). Doordat het weer nogal wisselvallig was heb ik Yves die dag maar ongewassen meegenomen. En gelukkig maar! Yves heeft de hele avond gespeeld met de andere aanwezige honden. Elk gastgezin van de U-groep heeft ondertussen een eigen puppy gekocht na het afgeven van de hond in opleiding. Yves was de jongste van de meute en heeft zich de hele avond geamuseerd met Witse, Marcel, Frodo en al wat eveneens vier poten had. Door het natte weer van de voorbije dagen en het uitbundig dollen in het gras had Yves na een poosje precies zwarte laarzen aan.
Het bad was dus onvermijdelijk (zie foto) en zo werd Yves weer een ervaring rijker. Ik moet toegeven dat hij erg flink is geweest. Wat wel gek was, was dat wanneer Yves nat was, hij er plots vijf kilogram lichter en twee maanden jonger uit zag... Na een massage met conditioner om zijn haren nadien makkelijker te doorkammen, was Yves de hele dag totally relaxed. Dit feit bracht me wel op ideëen als hij nog eens de aap uithangt. Een warm bad gevolgd door een massage... Je zou van minder rustig worden...

Nogmaals onze gelukwensen en bedankt voor het prachtige feest

Merel van Ubeir en Yves

Yves in bad

21:24 Gepost door cathy | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

10-06-07

Zijn tandje een handje geholpen

Eindelijk, ik heb iets wat ik al jaren wou, gekregen: een tandje van één van mijn honden.
Bij Qupid, de eerste hond die ik opleidde, was ik te groen om te beseffen dat zijn tanden uitvielen.Ik wist er echter wel eentje te vinden van Qiral die bij mij op wissel was.Bij nummer twee in de rij namelijk Ufo heb ik nooit iets van losse tanden gemerkt. Bij Yves was ik bijgevolg extra op mijn hoede.Ik hoopte stiekem dat Kathleen ééntje zou hebben voor mij want ik had er tijdens die wissel één van Youssef gevonden die ik dan ook plechtig aan Lore, zijn gastgezin, heb overhandigd.
Ineens was het zover: terwijl Yves geeuwt, merk ik wat bloed op aan zijn tandvlees. Na een grondige inspectie zie ik dat een van zijn hele grote kiezen los zit. Het was nu of nooit en ik heb moeder natuur een handje toegestoken.
Het tandje gaat in de juwelendoos bij de verlovingsring van mijn grootmoeder zaliger en de melktandjes van mijn zoon Jelle. Deze laatste heb ik in een gouden hangertje laten verwerken zodat ik die af en toe aan een kettinkje kan dragen.De tand van Yves zal ik nooit dragen omdat hij echt enorm is zoals je op de foto kan zien. Voor mij is hij echt van onschatbare waarde. Van Qupid heb ik een stukje uit zijn mooie staart gesneden - niemand heeft het gezien hoor - en ook van Ufo heb ik een beetje haar bewaard. Daarvan stak er lange tijd een plukje in mijn portefeuille: als ik mijn ogen dicht deed terwijl ik eraan rook, dan ruik ik Ufo nog een beetje. Kleine kinderen zeulen rond met hun lievelingsknuffel en ik ... ik zeul rond met stukjes hond.

tand van 1cm breed!

19:38 Gepost door cathy in Opleiding | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |