27-08-08

And life goes on

Yves is ondertussen een 12tal dagen weg en de wereld is niet blijven stilstaan zoals ik dacht. Eerst een deugdoende vakantie ,de verjaardag van mijn echtgenoot en het jaarlijkse overhandigingsfeest van hachiko. Geen tijd om na te denken en het is misschien maar beter zo. Ik mis hem elke dag maar heb er vrede mee. Hij is tenslotte niet dood.
Regelmatig stuurt Hilde van hachiko ons een mailtje hoe het onze viervoeters vergaat en het is voor iedereen tot nu toe alleen positief nieuws dat ze te melden heeft.
Zo horen wij het graag.
De avond van het afscheid was heel intens, iedereen liet wel een traantje en schaamde er zich zelfs niet voor. Mijn hart ging uit naar Lore, 16 jaar en de opleiding gedaan van de broer van Yves,nl. Youssef
Je moet het maar doen op die leeftijd,chapeau!!!!
Ze schreef ook een pracht van een speech voor de hondjes. deze wil ik jullie niet onthouden
Lezen jullie mee?
Lore en Rani

Voor de honden

We zitten hier nu met 7 fantastische honden die elk (in de meeste gevallen) anderhalf jaar in ons leven een belangrijke rol hebben gespeeld.
Ze waren een deel van het gezin, vroegen tijd, gaven liefde, vreugde, plezier en hun vrolijke simpele kijk op het leven om van te leren en te genieten.
Vanaf het begin weet je dat dit maar voor een bepaalde duur zal zijn maar het is gewoon onmogelijk om je niet aan zo’n huisgenoot te hechten en in je hart en je herinneringen op te slaan wat je er allemaal mee hebt beleefd.
Ik heb me van het begin af aan voorgenomen: “Ik zal er van genieten zolang ik kan”, en dat heb ik ook gedaan alleen was dat “zolang ik kan” veel sneller voorbijgegaan dan ik ooit had kunnen indenken.
Een schooljaar was ineens veel korter, vakanties ook helaas… De tijd had precies een andere versnelling.
Natuurlijk was het niet allemaal rozengeur en maneschijn maar net zoals je die hond niet zal vergeten, vergeet je dat soort dingen het eerst, of je onthoud ze en lacht er later om. Zo zitten wij nu eenmaal in elkaar.
Een hond heeft mij iets ongelooflijks gegeven. Hij was er altijd voor mij en daar had ik echt heel veel aan. Hij is nu gewoon een belangrijk deel van de afgelopen 18 maand.
Zo was hij er wanneer mijn boze buien wegebden op een wandeling, toen ik begon te lachen omdat hij tevergeefs vlinders probeerde te vangen of in het water viel en er geschrokken terug uitspetterde… en als ik er nu zo over nadenk heeft hij zelfs heel vaak mijn humeur kunnen bepalen.
Hij nam me zoals ik was, en was zelf zoals hij was. Het kon hem niet schelen hoe ik eruitzag net zoals het hem niets kon schelen dat hij als hij nat was en rolde, vol modder zat. Als hij zich maar goed voelde, en dat zorgde ervoor dat hij mij ook goed deed voelen.

Na de vele verhalen die ik in deze tijd hoorde vind ik het egoïstisch om te willen dat hij bij mij blijft, al weet ik dat ik hem ongelooflijk zal missen.
Het zal pijn doen om thuis te komen en te beseffen dat hij niet op me staat te wachten. Het zal pijn doen om te gaan wandelen zonder die eeuwig vrolijke Youssef voorop te zien lopen om toch maar alles te hebben besnuffeld. Het zal pijn doen om te merken dat heel veel dingen niet meer hetzelfde zullen zijn. Maar hij en al deze honden hier zijn in staat om anderen dit geluk te schenken. Mensen die het meer nodig hebben dan wij. En ze zullen zelfs nog meer voor hen betekenen dan gewoon een geweldige hond om van te genieten.
Als ze dat kunnen, mogen we dat niet van ze afnemen, want dan pas komen ze volledig tot hun recht en dat verdienen ze net als de mensen die hun toekomst zijn.
afscheid Yves

22:18 Gepost door cathy in Opleiding | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Het zal op sommige dagen wel echt zwaar zijn,maar jullie verdienen allemaal een dikke pluim

Gepost door: mireille | 27-08-08

mooi verhaal. Wens jullie allen nog heel veel succes met deze prachtige honden. Echt knap werk !!!!
groetjes Viv

Gepost door: viv | 28-08-08

chapeau voor jullie allemaal... Echt...

Gepost door: Josie | 28-08-08

Hele mooie tekst!Veel sterkte!!

Gepost door: lies | 28-08-08

applaus Prachtig gezegd...

Chapeau Lore, Cathy en alle gastgezinnen... Zonder jullie, gastgezinnen, ja, dan was ik nooit geworden wie ik nu was, door Eiko en Valéas.

Gepost door: Daphné | 28-08-08

De commentaren zijn gesloten.