07-11-07

herfstwandeling

De laatste blaadjes hangen aan de bomen en het landschap heeft een zee van verschillende kleuren. Koning winter staat voor de deur maar eigenlijk is de herfst één van de mooiste seizoenen. Knisperende bladeren onder je voeten, onstuimige wind en nog genieten van de dagen dat we een frisse neus kunnen halen.
Langs de oevers van de Leie kan je prachtige wandelingen maken, zeker in de vroege ochtend . Terwijl de meesten op een zondagmorgen languit blijven slapen genieten wij van de natuur die ontwaakt. Yves vind het schitterend. Zolang hij maar mee mag met ons is alles best ok voor hem. Ideaal om hem eens los te laten en zien hoe rap hij terug komt als wij dat vragen. Eigenlijk valt dat heel goed mee. Hij is wel afgeleid door de meeuwen en eenden op het water maar een stevige NON voorkomt dat hij hen achterna duikt. Yves heeft de meeste commando's goed onder de knie, zoals ergens vast aan liggen zonder te blaffen of te trekken zoals je kan zien op de foto. Hij kan ook super met zijn twee of vier pootjes ergens tegen of op springen tot wij het commando geven dat het genoeg is en hij eraf mag zoals je op de tweede foto kan zien.
De meeste berichten op deze blog gaan over opleiding. De categorie 'uitgespookt' heb ik nog maar zelden iets kunnen schrijven! Ik knijp mezelf nog iedere dag in de arm om te zien of ik niet droom: Yves is zo een voorbeeldige en goedwerkende hond met een ontzettend lief karakter.
Eigen kind schoon kind zeker?

Yves uitgezonderd diensten

yves op hout

19:56 Gepost door cathy in Op stap! | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

21-10-07

dagje uit

Yves is terug!!! Natuurlijk zijn we blij maar Yves leek me op het eerste moment niet zo blij. Hij was precies wat onwennig en terughoudend de eerste uren. Amper één dag later is hij reeds terug de ouwe Yves. Het is alsof zijn euro is gevallen met vertraging. Hij palmt terug zijn oude plekje in - héél vaak is dit op of aan mijn voeten - en wijkt niet van mijn zijde als ik thuis ben.
Graag wou ik Chris en Franky bedanken voor hun goeie zorgen tijdens zijn verblijf daar!
Daar het de laatste mooie dagen zijn voor het sombere novemberweer eraan komt, besloten we onze hondjes en onzelf nog eens te verwennen met een dagje zee. Yves is nog nooit los op het strand geweest. Zijn reactie is dan ook uitbundig. Als een dolleman raast hij over het strand, maakt koprollen, graaft putten en springt in het water tot ik hem ineens kopje onder zie gaan... Dat tempert zijn gedrag een beetje want het zeewater is niet meer echt warm. Toch komt hij onmiddelijk tot bij mij als ik het vraag en dat is ondanks zijn afleiding een grote prestatie. En afgeleid was hij. Ik denk dat hij in zijn gedachten al aan het smullen was van meeuw maar dan zal hij toch rapper moeten zijn om die te pakken. Mooi meegenomen was dat er ook kermis was aan zee en we nog eens konden testen hoe Yves omgaat met veel lawaai en vreemde dingen. Heel happig was hij er niet op maar hij liep toch mooi rustig naast mij zonder te trekken. Van een meeuw heeft hij niet kunnen proeven maar van een halve hamburger die op straat lag heeft hij wel even geproefd. Jammergenoeg zag ik die later dan hem, anders was het geen waar geweest. Yves heeft dus weer een dag vol belevenissen gehad en dat kan alleen maar zijn opleiding ten goede komen!

yves aan zeeyves op de kermis

19:39 Gepost door cathy in Op stap! | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

01-10-07

flikkendag

Gisteren ging de negende flikkendag door in het centrum van gent. Zoals ieder jaar steunen zij organisaties die zich inzetten voor een betere samenleving, zoals vzw Hachiko.
Op de Kalandeberg stond een stand van Hachiko waar je iets kon kopen om onze organisatie te steunen, zoals de flikkenpet bijvoorbeeld. Per verkochte pet ging er 1 euro naar vzw Hachiko en geloof me, ze zijn de deur uitgevlogen. Ook waren er op verschillende momenten demonstraties waar het publiek kon zien wat een hulphond betekent voor iemand met een functiebeperking en waar de hond zoal bij helpt in het dagelijkse leven. Ook de hondjes in opleiding konden al aan enkele opdrachten meedoen de commando's die ze al kennen.
Er was heel veel belangstelling en de weergoden waren ons gunstig gezind. Ik hoorde vaak de opmerking "We mogen ze niet aaien zeker"? Toch een teken dat de assistentiehonden een vaste waarde zijn geworden voor velen en vooral dat er begrepen wordt dat ze niet mogen geaaid worden. De hondjes werken voor beloning en die beloning is meestal een knuffel of lieve woordjes van het baasje. Wanneer iedereen te pas en te onpas de assistentiehonden zomaar gaat knuffelen en lief aanspreken dan zijn ze afgeleid van het werk en gaan ze de link leggen dat ze voor baasje eerst moeten werken en dan pas beloond worden en voor een vreemde niet. Als je dus ooit een assistentiehond tegenkomt, afgewerkt of in opleiding spreek dan altijd eerst het baasje aan!
Op de foto's zie je de honden en baasjes aan het werk tijdens een demonstratie en Yves die aan het wachten was tot zijn vriendjes toekwamen...

Demonstration

IMG_9052

17:27 Gepost door cathy in Op stap! | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

09-09-07

Socialisatie

Zoals jullie weten is het socialiseren van de hondjes erg belangrijk. Ze overal mee naartoe nemen en ze met zoveel mogelijk laten kennis maken is dan ook een van de taken van de gastgezinnen. Om hen zeker met zoveel mogelijk verschillende dingen te laten kennismaken, wordt er tijdens de opleiding 2 of 3 keer gewisseld met een ander gastgezin uit dezelfde groep. De 2e wissel is aangekondigd op 2/10.
Ook de castratie van de reutjes komt eraan. Rond de acht maanden worden de reutjes hun mannelijkheid ontnomen en worden er meteen tijdens de verdoving RX-foto's genomen van heupjes en ellebogen. Hachiko legt de normen voor goeie heupen en ellebogen heel hoog en terecht! De teefjes moeten eerst loops worden, dan word 100 dagen gewacht en worden ze gesterilseerd.
Om terug te komen op de socialistaie, Yves is het hele weekend overal mee naartoe geweest. Uitgebreid boodschappen doen in het grootwarenhuis, de slager en de bakker. Gisterenavond op restaurant waar hij de hele avond aan onze voeten heeft gelegen zonder ook maar één keer te bedelen. Je moet het maar doen op de leeftijd van acht maanden. Ik verbaas me nog iedere dag in de positieve zin over het goeie gedrag van Yves. Vandaag naar het tuincentrum en de groentenboer. De meesten zijn het gewoon dat ik overal een hondje met een geel jasje bij heb en als ik eens in zeven haasten een boodschap doe zonder hem word steevast gevraagd waar mijn mooie hond is. Die kennismakingen zijn heel belangrijk voor later. Iago de assistentiehond van mijn zoon Jelle gaat overal mee naartoe zonder verpinken. Op de trein, naar de bib, naar school en zelfs op doktersbezoek in het ziekenhuis mag hij mee. 2 handen op één buik die niet zonder elkaar kunnen. Als je ziet hoe de hondjes op hun partner afgesteld zijn en hoe groot hun will to please is... Dan weet je waarom je het doet als gastgezin. Als toemaatje presenteer ik een foto van Jelle en iago. Wie hier de unieke band niet ziet tussen dit koppel is stekeblind!

Jelle Iago

18:33 Gepost door cathy in Op stap! | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

18-07-07

Gentse Feesten 2007

Gisteren zijn de gastgezinnen met instructeurs en enkele reeds gediplomeerde hulphondenkoppels naar de Gentse Feesten geweest. Een goeie socialisatie-oefening voor de hondjes en voor ons leuk om de sfeer te proeven. Ik kon er omwille van andere verplichtingen helaas niet bij zijn. Yves was wel van de partij! Daarom heb ik gevraagd aan Daphné van hulphond Eiko om eens gastschrijfster te zijn op Yves' blog: zij was er wel bij en ik vind het een eer dat ze een stukje schrijft om onze blog. Zij is het die maakt dat deze blog mooi op orde staat, alles netjes is en de foto's prima zijn. Bij deze, bedankt Daphné voor alles wat je doet en nu geef ik het woord aan jou...

Daphné and Yves



Ik moet eerlijk toegeven: Yves is zo zacht als hij eruit ziet op foto's én zo braaf als Cathy hier beschrijft. Het feit dat hij niet echt opviel tussen de meer dan dertig hulphonden, al dan niet in opleiding, betekent dat hij niks heeft uitgespookt!
Yves had wel geluk: hij moest nog niet de volledige demonstratie meedoen daar hij nog niet alle oefeningen kon uitvoeren. Dit is logisch: indien hij alles al kon op zes maand, waarom zou zijn opleiding dan twee jaar moeten duren? Hij, Youssef, Yoyo, Ypsoe, Yellow en de andere aanwezige Y-pups wiens naam ik nu even vergeet, mochten de rest even afleiden tijdens een van de oefeningen: terwijl meer dan twintig honden op minder dan tien vierkante meter op hun plaatsje moesten blijven, mochten de jongsten van de groep - de Y-pups - hen van dat plaatsje proberen lokken door samen met hun begeleider netjes aan een slappe riem mee te wandelen door de troep honden. Ze deden het allemaal voortreffelijk! Zelfs ik was onder de indruk van zo'n grote bende gehoorzame honden! Zoveel hulphonden, al dan niet in opleiding, tegelijkertijd aan het werk tijdens een demo had ik nog nooit gezien!
Kortom, voor wie wil weten wat Yves binnen één jaar kan of niet kan, hoe hij eruit ziet en wat voor streken hij zal uithalen: blijf deze blog volgen want over een jaartje staat hij er weer, opnieuw voor een enorm publiek. Hopelijk maakt ook U dan deel uit van ons publiek!

Groetjes,
Daphné en hulphond Eiko

Ps: toen men de foto nam, was ik hem net aan het belonen voor het netjes uitvoeren van mijn commando, met "Waaw! Zoooooo flink!". Dit verklaart dan ook meteen mijn gekke smoel.

21:07 Gepost door cathy in Op stap! | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

24-06-07

de wet van murphy: met het gezin op restaurant

Er zijn zo van die dagen dat alles mis gaat en je beter in je bed had gebleven. Zaterdag 9 juni was zo een dag, een dag om zo snel mogelijk te vergeten.

De gastgezinnen van de Q-groep komen zeker één keer per jaar samen om bij te babbelen tijdens een etentje en onze sociale contacten te onderhouden. Meestal gaan wij steeds naar hetzelfde restaurant waar ze Hachiko kennen en steunen en onze hondjes meer dan welkom zijn... Gelukkig maar.
De regen bleef weg en we besloten om buiten te aperitieven. Ik zat amper neer en had even van mijn wijn genipt toen ik iets verdachts rook... drolalarm! Ik heb een getrainde neus en ruik dit op kilometers afstand, zelfs tegen wind. Wat bleek Yves, die anders heel zindelijk is had een spetterpoep. Ik zag een plas bruine smurrie onder de tafel lopen. Met man en macht, trekkers en dweils hebben we het terras afgeschuurd. Gelukkig nam iedereen het sportief op. We besluiten binnen onze maaltijd te nuttigen. Ineens weerklonk een overdovend gejank waarop dan die pakkende stilte volgde van iedereen die zijn bestek neerlegde en rondkeek wat er aan de hand was. Het was opnieuw Yves. Hij had blijkbaar een meningsverschil met een andere hond waaraan hij een knauw in zijn neus overhielden.

Nadien lag hij rustig onder de tafel vanwaaronder hij niet meer uit kwam. En net als je denkt dat je dan alles gehad hebt en je niet meer in schaamte kan vallen met je hulphond in wording, dan is er nog de rest van het gezin... Mijn zoon was verwikkeld in een hevige discussie met zijn tafelgenoot waarbij hij zijn mening duidelijk maakte met veel armgebaren erbij. Hij wist echter niet dat de dienster achter hem stond met een vol dienblad. Dit ging dan ook tegen de vlakte door een ferme backhand van hem.
De chaos was dus compleet voor die avond. Ik heb bij de afrekening een dikke fooi in het spaarpotje gestoken daar men in het restaurant geen krimp heeft gegeven en heel vriendelijk zijn gebleven.

Het was een bewogen avond en toch opnieuw een grote socialisatie voor Yves. Voor een hondje van vijf maand is het niet niks om drie uur stil te zitten op restaurant. Yves hield er bovenop de bewogen ervaring, slechts een rode neus aan over doordat ik het wondje thuis heb ontsmet.

Hij kan zijn carrière nog van richting veranderen en cliniclown worden in plaats van assistentiehond!

rode neus

22:16 Gepost door cathy in Op stap! | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

12-05-07

Mail vanwege Yves!

Dag gast-mama,

'k Heb vandaag weer heel wat nieuws leren kennen. Om te beginnen ben ik gaan kijken waar Alex werkt en daarna mocht ik mee om Kathleen af te halen, ik blij, maar wat blijkt.... ze werken in hetzelfde bedrijf dus 'k had het al gezien. Maar vanavond mocht ik mee naar het minivoetbal, 10 mannen die achter een bal aan lopen en als ze hem inhalen schoppen ze hem weg, pffff niets aan want 'k mocht niet eens mee doen, dus heb ik alleen rustig liggen kijken tot het afgelopen was. Daarna pintjes tappen... ging weer niet door want die tapkraan staat veel te hoog, maar het was wel leuk om te zien hoe die 2 tijdelijke baasjes over en weer springen om iedereen zo vlug mogelijk bediend te krijgen, maar ook dat gaat vervelen dus heb ik maar een dutje gedaan.
O ja, weet je nog dat ik bang was voor auto's? Wel, ik vertrouw ze nog altijd niet helemaal maar echt bang ben ik ook niet meer.
En het leukste komt nog. De poes lag te slapen en ik heb héél luid abois gedaan, hahaha je had die moeten zien schrikken, zelfs Kathleen kon het lachen niet inhouden.
Dat is zo een beetje in een notedop wat er vandaag allemaal gebeurt is.

Nog bedankt voor je knuffel en slaap lekker,

Yves

21:55 Gepost door cathy in Op stap! | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |